Historia
Zespołu Szkół im. Mikołaja Kopernika
w Gubinie

Początki budynku w którym mieści się nasza szkoła sięgają końca XIX wieku. Ówczesne władze
Prowincji Brandenburgia nie posiadały specjalnego zakładu dla głuchoniemych. W 1886r. władze
nabyły mały prywatny zakład dla głuchoniemych w Berlinchen ale nie spełniał on wszystkich zakładanych
potrzeb. Z rywalizacji o prawo do budowy takiego zakładu nasze miasto wyszło zwycięsko z rywalizacji
z Frankfurtem. Za kwotę 500 tysięcy marek wybudowano budynek na ulicy Witwe przy placu Lubszy.
Zakład wybudowano według planów radcy budowlanego profesora Goecke z Berlina pod kierunkiem
budowniczego z tutejszej rejencji O. H. Schulze.

Uroczyste otwarcie placówki odbyło się 4 kwietnia 1891 roku. Ciało pedagogiczne skompletowano
z wolnych nauczycieli z Berlinchen i siostrzanego zakładu w Wriezen. Stamtąd też przybył pierwszy
dyrektor Hilger, który jednak zmarł już w 1898 roku, jego dwóch następców kierowało placówką do
1910 roku - dyrektor Kopka oraz do 1919 roku dyrektor Weise. Ówczesna placówka składała się
z budynku szkolnego, liczącego 11 klas oraz budynku gospodarczego. Obok tych obiektów znajdowały się
ogrody służbowe nauczycieli oraz ogród należący do zakładu o powierzchni około 1 ha. Klasy miały
powierzchnię 30-35 m2 i przeznaczone były dla 10-12 uczniów, siedzących w półkolu wokół nauczyciela.
Zakład był przygotowany na sprawowanie opieki nad 100-120 osobami.

Po zakończeniu II wojny światowej na mocy porozumień pomiędzy zwycięskimi mocarstwami, ziemia
gubińska została przyłączona do Polski jako część tzw. Ziem Odzyskanych. Uchwałą Rady Ministrów
z dnia 7 lipca 1945 roku powiat gubiński został przyłączony do województwa poznańskiego.
Organizatorami szkolnictwa na naszych ziemiach byli S.Łoziński i M.Mierzyński którzy 5 września 1945
otworzyli szkołę w budynku przy dawnej ulicy Warszawskiej (dzisiaj ul. Obr. Pokoju). Dnia
23 lutego 1946 roku budynek ów został podpalony i spłonął doszczętnie, ale dzięki ofiarności
społeczeństwa udało się uratować wiele sprzętu i pomocy naukowych.

Te wydarzenia zmusiły władze do przyspieszenia remontu byłej szkoły dla głuchoniemych przy
ul. Racławickiej 2 a po jego zakończeniu przeniesiono tutaj szkołę podstawową. W tym okresie bardzo
ważną sprawą było zapewnienie szkole bezpieczeństwa, toteż w budynku zamieszkał jej kierownik
Stanisław Łoziński wraz z żoną - nauczycielką a w domku obok, zwanym "domkiem woźnego" -
najpierw woźny Ulężałko, później M. Kubik.

Po likwidacji Państwowego Urzędu Repatriacyjnego w zajmowanym przez tę instytucję budynku
uruchomiono we wrześniu 1947 roku drugą szkołę podstawową. Ustalono również rejony dla
poszczególnych szkół. Fakt ten spowodował, że w roku szkolnym 1948/49 najwyższą klasą była klasa V,
a w roku następnym 1949/50 - VI. W tych latach w Szkole nr 1 nie było też bsolwentów.

W grudniu 1953 roku kierownictwo Szkoły Podstawowej nr 1 objęła Stanisława Włodarska, dzięki jej
inicjatywie wyburzono częściowo zburzony i wypalony internat, który stał na miejscu dzisiejszego placu
apelowego, utworzono zespół teatralny i kółko żywego słowa. Z inicjatywy J. Markowskiego -
nauczyciela wychowania fizycznego, doprowadzono do stanu używalności boisko na placu przed
budynkiem szkoły, otoczono je wałami ziemnymi, obecnie zwanymi "wałami Markowskiego". Lokal
szkolny został udostępniony utworzonej wtedy Szkole Podstawowej dla Pracujących oraz otwarto tu
Powiatową Bibliotekę Pedagogiczną, która służyła pomocą nauczycielom, zwłaszcza pracującym.

Tragicznym wydarzeniem w historii szkoły był pożar w dniu 8 lutego 1990 roku. Spłonął strych i część
piętra. Dzięki pomocy władz miasta a także dyrektorów innych placówek (głównie Szkoły Podstawowej
nr 2 - do której na drugą zmianę uczęszczała młodzież z naszej szkoły) do odbudowy szkoły przystąpiono
prawie natychmiast. Zaowocowało to faktem, iż powstał obiekt o większej kubaturze, przybyły dwie
kondygnacje, w budynku głównym przygotowano 28 pomieszczeń dydaktycznych a wraz z instytutem
techniczno - plastycznym placówka dysponuje 33 pomieszczeniami. Funkcjonuje także biblioteka,
stołówka, sala gimnastyczna.

Ustawa o systemie oświaty z dnia 9 września 1991 roku znowelizowana 25 lipca 1998 roku przywróciła
systemowi szkolnemu w Polsce nie istniejące ogniwo gimnazjum. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta
nr V/42/99 z dnia 12 lutego na terenie miasta utworzono dwa gimnazja, które w swoich strukturach
zaczęły działać od 1 września. Gimnazjum nr 1 otrzymało siedzibę w budynku Szkoły Podstawowej nr 1
przy ul. Racławickiej 2. Dyrektorką szkoły została mgr Genowefa Barabasz. Rok później powołany
został zastępca dyrektora mgr Halina Gzyl. W pierwszym roku szkolnym naukę rozpoczęło 145 uczniów
w 6 oddziałach. Od 1 stycznia 1994 roku szkoła, jak inne w mieście, jest placówką samorządową.

Nowa szkoła utworzona została w oparciu o bazę istniejącej szkoły podstawowej. Dla potrzeb powstałej
placówki, przy zaangażowaniu pracowników szkoły i rodziców zaadaptowano i pomalowano sale lekcyjne
dwu kondygnacji. W czasie wakacji utworzona została świetlica, sekretariat i gabinet dyrektora.
Pomieszczenia dydaktyczne będące do tego czasu w gestii szkoły podstawowej, przekazane zostały
z pełnym wyposażeniem.
W 2006 roku w Gimnazjum nr 1 naukę pobierało 435 uczniów w 19 oddziałach.

Teren z którego uczęszczają dzieci do szkoły jest bardzo rozległy, ponieważ obejmuje rejony trzech szkół
podstawowych. Uczęszczają tu również dzieci spoza obwodu tj. z przyległych wiosek. Rozporządzenie
Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 lutego 1999 roku wyraźnie określa, kto może być nauczycielem
gimnazjum. Przez wszystkie lata udało się zorganizować dobry zespół nauczycieli z odpowiednimi
kwalifikacjami.

Od 1 września 2004 roku w budynku szkolnym funkcjonują dwie szkoły jako Zespół Szkół -
Szkoła Podstawowa nr 1 i Gimnazjum nr 1. Przed 1 września 2004 roku były to odrębne szkoły, każda
z własnym dyrektorem.

Od 1 września 2010r po odejściu na emeryturę dyr. Genowefy Barabasz dyrektorem Zespołu Szkół
im.Mikołaja Kopernika w Gubinie została pani mgr Dorota Grzelak, zastępcą pani mgr Dorota Milto.