HISTORIA SZKOŁY PODSTAWOWEJ NR 1 W GUBINIE

Początki budynku w którym mieści się nasza szkoła sięgają końca XIX wieku. Ówczesne władze Prowincji Brandenburgia nie posiadały specjalnego zakładu dla głuchoniemych. W 1886r. władze nabyły mały prywatny zakład dla głuchoniemych w Berlinchen ale nie spełniał on wszystkich zakładanych potrzeb. Z rywalizacji o prawo do budowy takiego zakładu nasze miasto wyszło zwycięsko z rywalizacji z Frankfurtem. Za kwotę 500 tysięcy marek wybudowano budynek na ulicy Witwe przy placu Lubszy. Zakład wybudowano według planów radcy budowlanego profesora Goecke z Berlina pod kierunkiem budowniczego z tutejszej rejencji O. H. Schulze.

Uroczyste otwarcie placówki odbyło się 4 kwietnia 1891 roku. Ciało pedagogiczne skompletowano z wolnych nauczycieli z Berlinchen i siostrzanego zakładu w Wriezen. Stamtąd też przybył pierwszy dyrektor Hilger, który jednak zmarł już w 1898 roku, jego dwóch następców kierowało placówką do 1910 roku - dyrektor Kopka oraz do 1919 roku dyrektor Weise.

Ówczesna placówka składała się z budynku szkolnego, liczącego 11 klas oraz budynku gospodarczego. Obok tych obiektów znajdowały się ogrody służbowe nauczycieli oraz ogród należący do zakładu o powierzchni około 1 ha. Klasy miały powierzchnię 30-35 m² i przeznaczone były dla 10-12 uczniów, siedzących w półkolu wokół nauczyciela. Zakład był przygotowany na sprawowanie opieki nad 100-120 osobami.

Po zakończeniu II wojny światowej na mocy porozumień pomiędzy zwycięskimi mocarstwami, ziemia gubińska została przyłączona do Polski jako część tzw. Ziem Odzyskanych. Uchwałą Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1945 roku powiat gubiński został przyłączony do województwa poznańskiego. Organizatorami szkolnictwa na naszych ziemiach byli S.Łoziński i M.Mierzyński którzy 5 września 1945 otworzyli szkołę w budynku przy dawnej ulicy Warszawskiej ( dzisiaj ul. Obr. Pokoju ). Dnia 23 lutego 1946 roku budynek ów został podpalony i spłonął doszczętnie, ale dzięki ofiarności społeczeństwa udało się uratować wiele sprzętu i pomocy naukowych.

Te wydarzenia zmusiły władze do przyspieszenia remontu byłej szkoły dla głuchoniemych przy ul. Racławickiej 2 a po jego zakończeniu przeniesiono tutaj szkołę podstawową. W tym okresie bardzo ważną sprawą było zapewnienie szkole bezpieczeństwa, toteż w budynku zamieszkał jej kierownik Stanisław Łoziński wraz z żoną - nauczycielką a w domku obok, zwanym "domkiem woźnego" - najpierw woźny Ulężałko, później M. Kubik.

W pierwszym roku nauki do szkoły uczęszczało 208 uczniów, których uczyło 7 nauczycieli w oddziałach. W następnym roku liczba uczniów wzrosła do 295. Pierwszych 10 absolwentów opuściło szkołę w 1947 roku. Miasto było tak rozległe, że w pierwszych latach odległość do szkoły od miejsca zamieszkania ucznia wynosiła czasem 5 km. Zatem egzekwowanie obowiązku powszechnego nauczania bywało poważną trudnością.

Po likwidacji Państwowego Urzędu Repatriacyjnego w zajmowanym przez tę instytucję budynku uruchomiono we wrześniu 1947 roku drugą szkołę podstawową. Ustalono również rejony dla poszczególnych szkół. Fakt ten spowodował, że w roku szkolnym 1948/49 najwyższą klasą była klasa V, a w roku następnym 1949/50 - VI. W tych latach w Szkole nr 1 nie było też absolwentów.

W grudniu 1953 roku kierownictwo Szkoły Podstawowej nr 1 objęła Stanisława Włodarska, dzięki jej inicjatywie wyburzono częściowo zburzony i wypalony internat który stał na miejscu dzisiejszego placu apelowego, utworzono zespół teatralny i kółko żywego słowa. Z inicjatywy J. Markowskiego - nauczyciela wychowania fizycznego, doprowadzono do stanu używalności boisko na placu przed budynkiem szkoły, otoczono je wałami ziemnymi, obecnie zwanymi "wałami Markowskiego". Lokal szkolny został udostępniony utworzonej wtedy Szkole Podstawowej dla Pracujących oraz otwarto tu Powiatową Bibliotekę Pedagogiczną, która służyła pomocą nauczycielom, zwłaszcza pracującym.

Tragicznym wydarzeniem w historii szkoły był pożar w dniu 8 lutego 1990 roku. Spłonął strych i część piętra. Dzięki pomocy władz miasta a także dyrektorów innych placówek (głównie Szkoły Podstawowej nr 2 - do której na drugą zmianę uczęszczała młodzież z naszej szkoły) do odbudowy szkoły przystąpiono prawie natychmiast. Zaowocowało to faktem, iż powstał obiekt o większej kubaturze, przybyły dwie kondygnacje, w budynku głównym przygotowano 28 pomieszczeń dydaktycznych a wraz z instytutem techniczno - plastycznym placówka dysponuje 33 pomieszczeniami. Funkcjonuje także biblioteka, stołówka, sala gimnastyczna.